महाराष्ट्र सध्या एका अत्यंत विचित्र आणि संतापजनक विरोधाभासातून जात आहे. एकीकडे वरुणराजाने पाठ फिरवल्यामुळे उभ्या राज्याला भीषण पाण्याचे चटके बसत आहेत; गावोगावी पाण्यासाठी टँकरच्या लांबच लांब रांगा लागल्या आहेत, पिके करपून खाक झाली आहेत आणि बळीराजा आभाळाकडे डोळे लावून हताशपणे पावसाची वाट पाहत आहे. पण दुसरीकडे, ज्या लोकप्रतिनिधींवर या संकटातून राज्याला बाहेर काढण्याची जबाबदारी आहे, ते मात्र सत्तेच्या वातानुकूलित दालनांमध्ये बसून लोकशाहीची क्रूर थट्टा करत आहेत. ठाकरे गटातील खासदारांची बंडखोरी, पक्षांतराचे नाट्य आणि त्याला दिलेले ‘ऑपरेशन टायगर’ हे नाव म्हणजे महाराष्ट्राच्या संवेदनशील संस्कृतीला लागलेला एक कलंक आहे. जनतेला पाण्यासाठी वणवण करायला लावायची आणि स्वतः मात्र सत्तेची ‘शिकार’ खेळायची, हा कोणता राजधर्म?
‘ऑपरेशन टायगर’च्या नावाखाली राज्यात सध्या जो नंगानाच सुरू आहे, ती खरोखरच लोकशाहीची शोकांतिका आहे. या पक्षातील नेत्याला फोडणे, त्याला तातडीने विशेष सुरक्षा यंत्रणेचे कवच देणे, तर त्या पक्षातील नेत्याला आपल्या गळाला लावण्यासाठी कोट्यवधी रुपयांचा ‘बिस्कीट पुडा’ (खोके आणि प्रलोभने) जाहीर करणे; हेच सध्याच्या सत्ताधाऱ्यांचे मुख्य ‘मिशन’ बनले आहे. सर्वात मोठा आणि ज्वलंत प्रश्न हा आहे की, या फोडाफोडीच्या बाजारात जो अफाट पैसा पाण्यासारखा ओतला जात आहे, तो नेमका कोणाचा आहे? हा जनतेच्या रक्ताचा आणि त्यांच्या करातून गोळा झालेला पैसा नाही का? जनतेच्या पैशावर डल्ला मारून, लोकप्रतिनिधींची खरेदी-विक्री करायची आणि त्याच जनतेला मात्र पाशवी दुष्काळाच्या खाईत होरपळत ठेवायचे, हा सत्ताधाऱ्यांचा निर्लज्जपणा आता सीमा ओलांडू लागला आहे.
एकीकडे शेतकरी पाण्यासाठी आणि जगण्यासाठी संघर्ष करत असताना, दुसरीकडे लोकप्रतिनिधींची ही ‘पळवापळवी’ आणि ‘सुरक्षा व्यवस्था’ पाहून सामान्य माणसाच्या तळपायाची आग मस्तकात जात आहे. ज्या काळात मंत्र्यांनी आणि नेत्यांनी दुष्काळी भागाचा दौरा करून टँकरचे राजकारण थांबवायला हवे होते, त्या काळात हे नेते कोणत्या आमदाराला किंवा खासदाराला कुठे लपवायचे, याचे नियोजन करत आहेत. सत्तेचा हा अमानुष खेळ खेळताना नेत्यांना जनतेच्या कोरड्या घशाची जराही चाड उरलेली नाही, हेच यावरून स्पष्ट होते.
विचारधारेला तिलांजली देऊन, केवळ वैयक्तिक स्वार्थासाठी आणि सत्तेच्या सुखासाठी जे खासदार किंवा नेते आज ‘टायगर’ बनून बंडखोरी करत आहेत, त्यांनी एक गोष्ट लक्षात ठेवावी—खरा वाघ हा संकटाच्या काळात जनतेच्या पाठीशी उभा राहतो, सत्तेच्या बिस्कीट पुड्यावर उड्या मारत नाही! आज जे लोक कोट्यवधींच्या बोली लावून पक्ष बदलत आहेत, ते उद्या कोणत्या तोंडाने मतदारांसमोर जाऊन मते मागणार?
हा सत्तेचा खेळ महाराष्ट्राला वैचारिकदृष्ट्या दिवाळखोर बनवणारा आहे. राज्यातील प्रशासकीय यंत्रणा या राजकीय गोंधळामुळे पूर्णपणे कोलमडली आहे. दुष्काळी उपाययोजनांच्या फाईल्स मंत्रालयात धूळ खात पडून आहेत आणि संपूर्ण लक्ष केवळ ‘ऑपरेशन’ यशस्वी करण्यावर केंद्रित आहे. सत्ताधारी आणि विरोधकांच्या या चिखलफेकीत सामान्य जनता मात्र तहानलेलीच राहत आहे.
वेळ अजूनही गेलेली नाही. सत्तेच्या या गलिच्छ आणि सनसनाटी खेळाचा विळखा जर थांबला नाही, तर महाराष्ट्राची जनता या ‘बिस्कीटबहाद्दर’ नेत्यांना त्यांची जागा दाखवून दिल्याशिवाय राहणार नाही. जेव्हा जनतेचा संयम सुटतो आणि ती मतपेटीतून व्यक्त होते, तेव्हा मोठेमोठे राजकीय इमले पत्त्याच्या बंगल्यासारखे कोसळतात, हा इतिहास आहे. ‘ऑपरेशन टायगर’च्या नावाखाली लोकशाहीचा गळा घोटणाऱ्यांनी हे लक्षात ठेवावे की, तहानलेल्या महाराष्ट्राचा शाप हा कोणत्याही सत्तेपेक्षा मोठा असतो!
